رهبر معظم انقلاب:
درباره مردم قزوین، از قرنها پیش کسانى گفته‏اند اینها مردمى هستند دیندار، بلندهمّت، با مناعت، سخاوتمند و قانع

هشتصد سال پیش، دانشمندى درباره قزوین کتابى نوشته است به نام «التدوین» که سه جلد است. در آن تاریخ، سه جلد کتاب شرح حال شخصیتهاى علمى و فرهنگى و دینى و سیاسىِ قزوین را تهیه کرده است. این سوابق، خیلى حائز اهمیت است. آن زمان که خیلى از شهرهاى ایران روستاى کوچکى بود یا اصلاً نبود، در قزوین آن‏قدر عالم و شخصیت و چهره معروف وجود داشت که سه جلد کتاب «التدوین» درباره شرح حال اینهاست.
متن کامل بیانات رهبر انقلاب در اجتماع بزرگ مردم قزوین‏ ۲۵/۹/۱۳۸۲
بسم‏اللَّه الرّحمن الرّحیم‏
الحمدللَّه ربّ العالمین. و الصّلاة و السّلام على سیّدنا و نبیّنا ابى‏القاسم المصطفى محمّد و على آله الأطیبین الأطهرین المنتجبین. الهداة المهدیّین المعصومین. سیّما بقیّةاللَّه فى‏الأرضین.
خداوند متعال را شاکرم که توفیق دیدار این شهر تاریخى و کهن و شما مردم متدیّن و انقلابى و خونگرم را به بنده عنایت کرد.
مردم قزوین را، چه در قضایاى انقلاب و چه در همه حوادثِ بعد از انقلاب، مجموعه‏اى از انسانهاى وفادار و مؤمن یافتیم؛ مردمى متدیّن، داراى مناعت طبع، فداکار، سخاوتمند، اهل شرکتِ در کارهاى بزرگ و کارهاى خیر. این مطالب، خُلقیّات مردم قزوین از دیرزمان است؛ مخصوص دوره خاصى نیست. وقتى به تاریخ مراجعه می کنیم، مناقب قزوین و منطقه قزوین و اهل قزوین را به‏صورت چشمگیرى مشاهده میکنیم؛ اینها اهمیت دارد.
فرق است بین ملتى که داراى پیشینه تاریخى و فرهنگى است و در تاریخ ریشه دارد، با ملتى که هیچ ریشه‏اى در تاریخ ندارد؛ هیچ سابقه و سلسله نسبِ فرهنگى‏اى ندارد. ملت بزرگ ایران با همین سابقه‏هایى که نمونه آن را در شهر کهن و پُرعمق شما مشاهده می کنیم، توانسته است در میان ملتهاى دنیا به‏عنوان یک ملت ریشه‏دار و کهن معرفى شود.
من وقتى به گذشته قزوین نگاه میکنم، مى‏بینم هزار سال پیش یک جغرافیدانِ معروف دنیاى اسلام - «مَقْدِسى» -ابوعبداللَّه مَقْدِسى (۳۹۱ ق - ۳۳۶ ق) صاحب «احسن التقاسیم». که از شهر قزوین بازدید کرده است، این شهر را مرکز فقه و فلسفه معرفى میکند.
نهصد سال قبل از این، شخصیت دانشمند معروفى مثل «عبدالجلیل قزوینى» از این شهر برخاسته است. «النقضِ» عبدالجلیل قزوینىِ رازى امروز در دست متکلّمین و صاحبان فکر و اندیشه، یکى از کتابهاى معتبر و جالب توجّه است.
هشتصد سال پیش، دانشمندى درباره قزوین کتابى نوشته است به نام «التدوین» که سه جلد است. در آن تاریخ، سه جلد کتاب شرح حال شخصیتهاى علمى و فرهنگى و دینى و سیاسىِ قزوین را تهیه کرده است. این سوابق، خیلى حائز اهمیت است. آن زمان که خیلى از شهرهاى ایران روستاى کوچکى بود یا اصلاً نبود، در قزوین آن‏قدر عالم و شخصیت و چهره معروف وجود داشت که سه جلد کتاب «التدوین» درباره شرح حال اینهاست.
هفتصد سال پیش، یک شخصیت برجسته و یک مورخ بزرگ مثل «حمداللَّه مستوفى» از این شهر برخاسته است. هفتصد سال پیش، یک شاعر بزرگ مثل «عبید زاکانى» از این شهر برخاسته است. چهارصد و پنجاه سال قبل، مرکز سیاسى این کشورِ بزرگ، قزوین بوده است. در جایى خواندم که نتیجه آنچه از مطالعات مربوط به قزوین و استان قزوین به‏دست مى‏آید، این است که به قدرى از این شهر شخصیتهاى برجسته، از فقیه و حکیم و طبیب و ریاضیدان و مورّخ و هنرمند برخاسته که اگر کسى بخواهد اسم همه آنها را بگوید، اقلاً دو سه ساعت وقت لازم است! شما جوانان اهل قزوین، شما دختران و پسرانى که در این فضاى اقلیمى و فرهنگى تنفّس و رشد میکنید، به این سابقه کهن تکیه کنید.
من خودم از دوران جوانى و طلبگى، به مناسبت وجود دو استاد بزرگ در حوزه علمیه مشهد، با نام قزوین و قزوینى آشنا شدم: شخصیت برجسته مرحوم «حاج شیخ هاشم قزوینى» و شخصیت ممتاز مرحوم «حاج شیخ مجتبى قزوینى» دو ستاره درخشان در حوزه علمیه مشهد که ما از دوران جوانى و نوجوانى نگاهمان به این دو چهره ارزشمند بود.
نام قزوینى در ذهن طلبه مشهدى، به برکت وجود این دو شخصیت بزرگوار، یک نام درخشان و همراه با افتخار تلقّى شده است. این دو نفر - بخصوص مرحوم حاج شیخ مجتبى - جزو ارادتمندان و شاگردان یک شخصیت برجسته دیگر قزوینى یعنى مرحوم «سیّد موسى زِرآبادى» بودند. شخصیت عظیمى که در همین شهر، مرکز پرتوفشانىِ معنوى و سلوکى و عرفانى به شعاع وسیعى از طلّاب و جویندگان معرفت محسوب مى‏شد.
قبل از دوره ما هم علماى بزرگ فراوانى از این شهر برخاسته‏اند: «شهید ثالث» که مقبره او همین‏جاست؛ مرحوم «ملامحمّد تقى برغانى» و برادر او «ملامحمّدصالح برغانى»؛ فقهاى مبارز، نه فقهاى گوشه‏گیر، نه آدمهاى منزوى؛ مردان دین که به سرنوشت مردم مى‏اندیشیدند؛ براى آنها مبارزه مىککردند و جان خود را هم در این راه فدا می کردند.
وقتى به دوره انقلاب نگاه میکنید، مى‏بینید همه کشور شهداى بزرگى تقدیم کردند؛ اما چهره شهدا و برجستگان و ایثارگران قزوینى ممتاز است؛ مثل شهید «رجایى». در انقلاب، ما مثل شهید رجایى کم داریم. در میان رزمندگان - چه ارتش و چه سپاه - شهید «بابایى» یک انسان بزرگ و یک چهره ماندگار و فراموش‏نشدنى است.
در میان آزادگان، معلّم معنوى آنها، مرحوم «ابوترابى» هم از این نمونه‏هاست. من این سه چهره برجسته را از نزدیک مى‏شناختم؛ با خصوصیاتشان آشنا بودم و مى‏دانم اینها چقدر ممتاز بودند؛ اینها شهداى قزوینند. شهر قزوین دو هزار، و استان قزوین نزدیک سه هزار شهید دارد. اینها افتخارات مردم قزوین است. درباره مردم قزوین، از قرنها پیش کسانى گفته‏اند اینها مردمى هستند دیندار، بلندهمّت، با مناعت، سخاوتمند و قانع.
بعد از انقلاب، نگاه به همه مناطق کشور - از جمله قزوین - نگاه ویژه‏اى بوده و با دورانهاى گذشته متفاوت بوده است؛ نگاه خدمت‏رسانى. خداى متعال از امکانات طبیعى به مردم این منطقه بسیار داده است. همان‏طور که امام جمعه محترم اشاره کردند، این استان داراى خاک و استعداد کشاورزى و دشت پُربرکت است. آبها را هم باید مهار کرد. مقدارى کار کرده‏اند، مقدارى دیگر هم باید تلاش و کار کنند. مردم قزوین مثل بقیه مناطق کشور از حکومت و مسؤولان توقّعاتى دارند؛ توقّعاتشان بجا هم هست و باید به آنها عمل شود.
من در همه سفرها قبل از ورود به هر شهرى، نظرات مردم را از راه نظرخواهى و جستجو و گفتگو، چه با مسؤولان و چه با آحاد مردم به‏دست مى‏آورم. وقتى از مردم قزوین درباره انتظاراتشان از دولت سؤال میکنند، همان پاسخى را مى‏دهند که در بسیارى از مناطق دیگرِ کشور هم پاسخ همین است. انتظارات مردم، رفع مشکلات اقتصادى، رفع مشکلات مربوط به جوانان - مسأله تحصیل و مسکن و ازدواج و بیکارى - رفع مسائل مربوط به گرانى و برطرف شدن مسائل مربوط به عمران شهرى و روستایى است. انتظار از مسؤولان این است که به اندازه توانِ خود و امکانات کشور به نیازهاى مردم برسند. این انتظار بجاست و من هم آن را تأیید میکنم.
یکى از دلایل سفر ما به مناطق و شهرهاى مختلف همین است. مقصود این است که با رفتن به هر شهر و استانى، مسائل آن شهر و استان یک‏بار دیگر با تفصیل و جزئیات براى مسؤولان کشور مطرح شود. مسؤولان در حال خدمتگزارى‏اند و قصد خدمتگزارى دارند. باید به آنها کمک کرد تا بتوانند این خدمات را هرچه بیشتر و سریعتر کنند.
البته در بین پاسخهایى که مردم به سؤال کننده‏هاى قبل از سفرِ ما داده‏اند، این هم هست که به مسؤولان - بخصوص مسؤولانى که در رابطه با این منطقه هستند - از طرف ما تذکّر داده شود و به پیگیرى کارها نصیحت شوند، که البته این کار را هم میکنیم. من در این چند روزى که در استان و شهر قزوین هستم، با مسؤولان و جهات مختلف تماس دائمى خواهم داشت و امیدوارم بسیارى از تذکّرات و نصایح و حرفهایى که باید گفته شود، به مسؤولان گفته شود.
آنچه مى‏خواهم به همه شما عزیزان و برادران و خواهران و فرزندانِ خودم عرض کنم، چند نکته است:
نکته اوّل این است که در کشور ما - بخصوص در سطوح بالاى مسؤولیت - نیّت، خدمت به مردم است. البته توان همه مسؤولان یکسان نیست. ممکن است بعضى توان و امکان بیشتر و بعضى کمتر داشته باشند؛ ولى همه مى‏خواهند خدمت کنند. مهم این است که نظام جمهورى اسلامى بر پایه خواست و میل و گرایش و محبّت مردم بنا شده است. مردم، مسؤولان کشور را با اراده خودشان انتخاب کرده‏اند. در صحنه آزمون هم نگاه میکنند، عملکرد مسؤولان را مى‏بینند، قضاوت میکنند و ترتیب اثر مى‏دهند.
نکته دوم این است که نظام جمهورى اسلامى و کشور عزیز و بزرگ و غنىِ طبیعى ما در تحوّلات جهانى، هم با فرصتهایى مواجه است، هم با تهدیدهایى. ما فرصتهاى زیادى در پیش روى خود داشتیم و داریم. براى مسؤولان مهمترین مسأله این است که از همه فرصتهایى که پیش مى‏آید، با حفظ عزّت ملى، براى پیشرفت کشور - هم از لحاظ مادّى و هم از لحاظ معنوى - استفاده کنند.
هدف جمهورى اسلامى فقط این نیست که با ارقام و اعداد، تولید ناخالص ملى را در مجموع رقم بالایى نشان دهد؛ این کافى نیست. ما معتقدیم در کشور باید عدالت باشد و ثروت ملى میان همه مردم تقسیم شود. این آرزوى بزرگ ماست و براى آن تلاش و مبارزه میکنیم.
فلسفه نظام جمهورى اسلامى این است که بتواند همچنان که اسلام از مسؤولان، انسانها و ملتها خواسته است، در میان مردم، هم عدالت، هم اخلاق، هم معنویت و هم رفاه مادّى را به‏وجود آورد. این کار، مقدّس و بسیار بزرگ و البته دشوار است. همه تلاش جمهورى اسلامى در طول بیست و پنج سال گذشته براى این بوده است که به این مقصود دست پیدا کند.
کسانى که راه را عوضى بروند و عدالت را ندیده بگیرند، اشتباه می کنند. کسانى که معنویت را ندیده بگیرند، اشتباه می کنند. کسانى که شایسته‏سالارى را ندیده بگیرند، اشتباه میکنند. کسانى که مردمى بودنِ مسؤولان را فراموش کنند، اشتباه میکنند. راه از این جهت دشوار است و حرکت در این راه از این جهت با موانع بزرگ مواجه است که در آن باید همه این معیارها رعایت شود.
ما نمى‏توانیم دل خود را خوش کنیم به اینکه چیزى بگوییم و چند صباحى را در مسند مسؤولیت - یا به تعبیر رایج، در مسند قدرت - باقى بمانیم؛ اما فکر حال و آینده کشور و فکر رشد مادّى و معنوى ملت را نکنیم؛ این نمى‏شود.
نظام اسلامى از مسؤول مى‏خواهد خود را در مقابل خدا ببیند. این که مردم خدمت او را بفهمند یا نفهمند، از او تشکّر بکنند یا نکنند، در درجه بعد باشد. در درجه اوّل، مسؤول باید احساس کند در مقابل خداى متعال براى خدمت به مردم و استقرار عدالت در میان آنها مسؤول است.
محاسبه ما این‏طور نشان مى‏دهد که نظام جمهورى اسلامى در طول بیست و پنج سال گذشته در این راه پیشرفتهاى زیادى کرده است. نمى‏گوییم تماماً به هدفهاى خود رسیده‏ایم؛ نه. باز هم باید حرکت و تلاش کنیم؛ اما مى‏گوییم و ادّعا مىککنیم که در این راه، نظام جمهورى اسلامى پیشرفت کرده است.
امروز اعتماد به نفس و امید ملت ایران از همه دوره‏هاى گذشته بیشتر و چشمش بازتر است. امید و نشاط در میان ملت بزرگ ایران یکى از دستاوردهاى اسلام و انقلاب است. این را ما قدر مى‏دانیم و مغتنم مى‏شماریم و براى پیشرفت در این راه تلاش میکنیم.

Copyright © ۲۰۰۹ Shakibzade.com All rights reserved
E-mail : info@shakibzade.com - Power by:Ghasedak ICT | پنل اس ام اس