این مادر هم، رفت!

اگر مرگ هر فرزندی برای مادرش، حداقل حکم یک بار مرگ را داشته باشد، بهجت مغاره، بانوی شهیدپرور، اولین بار وقتی به سراغ مرگ رفت که "محمدرضایش" در هورالهویزه پرواز کرد و برای بار دوم زمانی که فرزند دومش "علی" در "ام الرصاص" جاودانه شد و استخوانهای پیکر مطهرش را ۱۰ سال بعد تحویل دادند و سومین بار هم زمانی که "احمدش" در رویارویی با متجاوزان بعثی به درجه ی جانبازی نایل شد و تا امروز که مادر رفت، هر روزِ مادر، روزِ رفتن بود.

مادران مظلوم شهدا اگر چه تندیسی از عشق و ایثار در راه تربیت و ترسیم آینده ی فرزندان مقاوم شان بودند و هستند و برای هر پیش آمد ناگواری برای آنان، مرگ را تجربه کرده و می کنند، اما افتخار بر تداوم راه حسینی دارند که سرسلسله ی جاودانی اش، راوی بزرگ و ماندگار حماسه ی کربلا، حضرت زینب(س) است.

این مادر سترک و همه ی مادران شهدا و ایثارگران سرزمین مان برای یاری حسین زمان و مقاومت و ایستادگی در مقابل دشمنان متجاوز، جگر گوشه های شان را عاشقانه و آگاهانه روانه ی میادین نبرد ساختند تا به هنگام فرارسیدن وداع خود، هر روز و شاید هم هر ثانیه، مرگ را تجربه کنند. مادرانی که بی صدا آمدند و در هیاهوهای زمانه شان، فراموش و آنگاه بی صدا می روند!

و امروز شاهد عروج مادری از خیل مادران بزرگ سرزمین مان هستیم که مزد مظلومیت و ایثارش را درست در سالروز شهادت امام حسن عسگری(ع)، از سالار شهیدان کربلا گرفت. جواز رفتنی که به این آسانی ها به هر مریدی نمی دهند. بهجت مغاره، مادر ایثارگران" قاقازانی یک تنه مادر بود برای ایران و همه ی ایرانیانی که امروز در سایه سار تربیت و مجاهدت آنان و ایثار و شهادت فرزندان برومندشان، نفس می کشند!


چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۸
۱۳:۳۰:۰۹
Copyright © ۲۰۰۹ Shakibzade.com All rights reserved
E-mail : info@shakibzade.com - Power by:Ghasedak ICT | پنل اس ام اس