ماست مالی سیلی فرهنگی!

زمانی که آمریکا، ژاپن را با خاک یکسان و نابود کرد و همه چیز را از آنان گرفت، ژاپنی ها فقط دو کار اساسی انجام دادند. یکی بها دادن به معلم تا حد افسانه ای و دوم بها دادن به کار فوق برنامه و فعالیت های گروهی؛ یعنی دو کار بزرگ فرهنگی، اجتماعی.

در نگاه ژاپنی ها، معلمی شغلی است که با دلها سروکار دارد. از این رو "میجی" معمار ژاپن نوین، عنوان می کند: "هر فردی که تعلیم می دهد معلم نیست. فردی معلم است که بتواند بر روی قلب و روح افراد تأثیر بگذارد".

در آن دوران، گزینش سخت معلم و عدم نیاز مالی معلم در صدر برنامه عالی ژاپنی ها قرار گرفت و اینگونه شد که ۲۵ سال بعد، ژاپن قدرت اول اقتصادی دنیا شد و از لحاظ تربیت نسلی پویا و خلاق و سخت کوش و اخلاق مدار، کاملا موفق. به طوری که وقتی "سونامی" آمد، اخلاق اجتماعی و همبستگی عمومی، ایثار و از خودگذشتگی رعایت حال مسن تر ها و کودکان و زنان از جانب مردم، بخصوص نوجوانان و جوانان، داشتن وجدان کاری، عدم پارتی بازی و فقدان دریافت رشوه، پذیرش خطا و جبران اشتباه و حفظ حریم ها و سنت ها در جهان الگو می شود.

امروزه آموزش و پرورش به عنوان یک نهاد اجتماعی که وظیفه ی تعلیم و تربیت افراد جامعه را برعهده دارد از سوی آحاد جامعه، اعم از مردم، مسئولین و اندیشمندان مورد توجه و تاکید قرار گرفته است و همگی براین باور هستند که رشد و توسعه یک کشور به پرورش انسان های آگاه و برخوردار از مسئولیت، بستگی دارد. چیزی که در ادبیات توسعه به عنوان توسعه انسانی مطرح است. بنابراین نقش آموزش و پرورش در ساختن انسان های آگاه و پویا و ترویج فرهنگ عمومی بر هیچ صاحب نظری پوشیده نیست و همگی بر تاثیر بی بدیل آموزش و پرورش در کلیه ی امور جامعه، بویژه نهادینه کردن فرهنگ عمومی متفق القولند.

و اما با نگاهی گذرا و اجمالی به جایگاه آموزش و پرورش و معلم در بین برنامه‌های کلان ملی و در سند بودجه و نیز جایگاه و منزلت آن در سطح و در سلسله مراتب سازمانی و ارزشی جامعه در کشور ما، حاکی از آن است که در واقع عظیم‌ترین دستگاه و نهاد ملی که باید چشم و دل و چراغ جامعه باشد و همه خانواده‌ها و افراد جامعه به نحو مستقیم و غیرمستقیم با آن مرتبط و عزیزترین کسان خود را به آن سپرده‌اند، تبدیل به نهادی حاشیه‌ای، فراموش شده و تحقیر شده شود که حتی نمی‌تواند نقش پویا و زنده‌ای را در حیات و تلاش و بالندگی جمعی جامعه ایفا کند و علیرغم اینکه زیرساختی‌ترین سنگ بنای تحولات جامعه در آن رقم می‌خورد،‌ در سلسله مراتب ارزشی سازمان‌های کشوری، ‌سازمانی حاشیه‌ای و صغیر بشمار می‌آید که سایر سازمان‌ها با نگرش قیمومیت و فرادستی به آن نگاه می کنند و طبیعی است که هیچ حادثه و اتفاق ریز و درشتی کوچکترین تاثیری بر عملکرد و برون رفت این مجموعه، از حال و روز جاری اش را ندارد.

وقتی در مدرسه‌ای غیرانتفاعی دانش آموزان مورد تجاوز قرار می گیرند و یا در واژگونی اتوبوس حامل دانش آموزان ۷ دانش آموز کشته و چهار نفر دچار قطع نخاع و قطع عضو می شوند و یا در زاهدان چهار دانش آموز در آتش بخاری نفتی می سوزند، نواختن یک سیلی به صورت دانش آموز در قزوین که ظاهرا نبایستی اتفاق مهمی باشد!

اتفاقاتی که سالهاست در مدارس ما رخ می دهد و در هر حادثه ای هم آنقدر موضوع سیاسی و پیچانده می شود که  "عطایش را به لقایش بخشیدند". وقتی بدون توجه به اِعمالِ تدابیر فرهنگی، کشف ماجرای فقط یک سیلی مردانه با دست و انگشتری های زمخت یک فرهنگی، به گوش یک دانش آموز نحیف دوره ی ابتدایی، نیاز به هفته ها، ماهها و گاهی سالها تحقیق برای ماست مالی واقعه(وقایع) دارد، چه انتظاری به ژاپن و ژاپنی شدن داریم؟


سه شنبه ۱۱ دي ۱۳۹۷
۰۶:۵۰:۳۴
Copyright © ۲۰۰۹ Shakibzade.com All rights reserved
E-mail : info@shakibzade.com - Power by:Ghasedak ICT | پنل اس ام اس