شهدا به زمین افتادند که ما نیفتیم!

حسن شکیب زاده: پیکر تکه تکه شده اش را -که پر از گرد و غبار جبهه بود-، داخل کیسه آوردند و فقط شماره ی پلاکش بود که معرفش بود! همرزمانش می گویند: وقتی دشمن گلوله ی خمپاره اش را شلیک کرد، اصلا فرصتی نبود، حتی برای یک لحظه که بتواند مسیرش را از مسیر گلوله جدا کند و شاید هم آنجا نبود! تا به فکر حرکتی باشد. فقط او که نه، بودند هزاران هزار آدمهای عاشقی که حتی نشان دادن پیکرشان به پدر، مادر، همسر و فرزندان شان، باورش سخت و گاهی هم ناممکن بود.


آن روزها که بی ادعا می رفتند و جان را در طَبَقِ اخلاص می گذاشتند فکرش را هم نمی کردند که یک روزی برای یک روزی از سال، روز شهید نام بگذارند تا یادآوری شود که آنها هم یک روزی بودند، مثل امروز ما و در کنار همه ی تعلقات دنیوی و اخروی. اما امروز آن اتفاق افتاده است و ما ملت بزرگ ایران، نه یک روز که همه ی روزهایمان را روز شهید می دانیم و به نام نهادن هایمان هم ایمان داشته و بر آن افتخار می کنیم. افتخار به اسطوره هایی که با خون سرخشان از وجب به وجب خاک پر گهرش و اسلام ناب محمدی(ص) اش پاسداری کردند.

گفتم که باورش سخت بود. باور روزهای سرخی که گاهی هوس می کردیم نباشیم و آن روزها و لحظات را نبینیم!

آخر همه چی به آمدن پیکرهای به هم ریخته، تشییع و دفن ماندگارانمان که ختم نمی شد! ناله ها و ضجه های جانسوز منتظران، تلاشهای دل کندن و تحمل بی پدری ها، بی فرزندی ها، بی همسری ها و ....! به نوبه ی خود دشواری هایی داشت که باورش از دم تیغ رفتن و بی سر آمدن به مراتب سنگین تر بود. نبود؟

آن روزها و امروزها هم بودند و هستند کودکانی که نه رنگ بابا را دیدند و نه دست نوازشگرشان بر سرشان را. و یا همسران صبوری که فردای عروسی شان با مرد زندگی شان خداحافظی کردند و مادران و پدران مقاومی که گاهی سعادت خداحافظی را هم پیدا نمی کردند و باید از این و آن می شنیدند که عزیزشان سفر کرده ی عشق و ایثارند!

و اما امروز ها باید مراقب باشیم و خوب بفهمیم که وقتی قدمهایمان را بر می داریم، کجای دلها و قلب های سوخته و نگران می گذاریم و یا اینکه کجا باید بگذاریم که نمی گذاریم!

امروزه وجب به وجب این سرزمین، جای پای حماسه آفرینانی است که بی ادعای بی ادعا همه ی هستی خود را پشت درب خانه هایشان گذاشتند و آنقدر سریع رفتند و آسمانی شدند که هنوز هم که هنوز هست چشمهای بسیاری از رفتن هایشان باز مانده است. و مگر می شود حتی در خیالمان قدم بر روی خونهایی بگذاریم که برای استقلال و امنیت امروز ما به زمین ریخته شده است! مگر می شود نفسهایمان از جای گرم در آید و خودمان سردِ سرد باشیم؟

بیست و دوم اسفند، آغازی است برای حرکت و مسیری بی انتها. حرکتی که همه ی سال و سالها ادامه دارد تا اثبات کنیم که شهدایمان هرگز فراموش نخواهند شد که اگر بشوند، مایی وجود ندارد تا داشته هایش را به رخ هستی بکشد!

بیایید نه برای یک روز در سال که در تمام روزها، ساعت ها، دقایق، ثانیه ها و حتی با شماره های طپیدن قلب هایمان، به یاد بیاوریم پیکرهای بی جانی را که به عشق ماندن امروز ما به زمین افتادند. آنها به زمین افتادند که ما نیفتیم. اگر چه با همه ی افتادنی هایشان، همچنان از زندگان امروزمان، ایستاده ترند. باور کنیم!

@shakibzade.com


دوشنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۶
۰۶:۰۶:۰۷
Copyright © ۲۰۰۹ Shakibzade.com All rights reserved
E-mail : info@shakibzade.com - Power by:Ghasedak ICT | پنل اس ام اس