وصیت نامه تکاندهنده شهید نبی الله کریمی:
از مال دنیا، یک تیشه و ماله دارم!

آن روز ساعت ۱۰ صبح بود که برای خداحافظی به خانه آمد. من بودم و مادر، هر دو یک احساس داشتیم و اینکه انگار می رود که دیگر نیاید. مثل همیشه نبود. خنده از لب هایش دور نمی شد وقتی از در خانه رفت بیرون سعی می کرد برنگردد که دلش با دیدن مادر بلرزد، اما سر پیچ کوچه ی بعدی نیم نگاهی کرد و آتش بود که در وجود مادر احساس می کردم.

وصیت نامه تکاندهنده شهید نبی الله کریمی:
از مال دنیا، یک تیشه و ماله دارم!
آن را هم به جهاد سازندگی بدهید

حسن شکیب زاده
۱
خدا قبول
حضرت امام خمینی(س): " وصیت نامه هایی که این عزیزان (شهدا) می نویسند(را) مطالعه کنید. پنجاه سال عبادت کردید و خدا قبول کند."
۲
شهید وصیت نامه هم دارد؟
در دفتر کارم در جوار گلزار شهدای قزوین نشسته بودم که یکی از بستگان برای احوال پرسی کنارم نشست. وقتی دید من با تماشا و بررسی تصاویر شهدا در کامپیوترم مشغولم، گفت: راستی قبل از انقلاب که ما در همسایگی امامزاده اسماعیل زندگی می کردیم اوستا قدرت الله هم در همسایگی ما خانه داشتند و در امامزاده اسماعیل هم فعالیت می کرد. او یک پسر داشت که در کارهای بنایی کمک باباش بود و بعدها شنیدم شهید شده. عکسش را دارید من ببینم؟
من هم بلافاصله به سراغ پرونده شهدا رفتم و فایل شهید را پیدا کرده و تصاویر شهید را ییکی یکی نشانش دادم. عکس هایش را که می دید انگار همه ی خاطرات اون دوران برایش تازه شده بود. با ولع خاصی عکس ها را نگاه می کرد و برای هر کدام آنها توضیحی داشت.
عکس ها را که نگاه کرد اشگهایش را می دیدم که یواشکی از گوشه ی چشمهایش جاری بود در حالی که سعی می کرد من نبینم. پرسید: شهید وصیت نامه هم دارد؟ و من از آنجایی که تقریبا همه ی وصیت نامه شهدا را خوانده و مرور کرده بودم، به یاد نداشتم که او وصیت نامه ای داشته باشد لذا گفتم: نه ندارد. اما در همین حال رفتم سراغ اسناد مکتوب شهید که شاید دارد و من ندیده ام.
در همین حال چشمم خورد به صفحه ای چاپی از آن وصیت نامه هایی که فقط جاهای خالی باید پر شود. داشتم اینتر را می زدم که صفحات دیگر را ببینم که چشمم خورد به مطلبی که حداقل یک ربعی هر نوع حرکتی را از من گرفته بود. نوشته بود: "طلبکاریهایم را بخشیدم. از مال دنیا یک تیشه و ماله دارم، آن را هم به جهاد سازندگی بدهید"!
حالا دیگه موضوع متفاوت از نگاه قبلی مان شده بود و مانده بودیم که چگونه است که یک بسیجی مخلص خدا که دار و ندارش از این دنیا، وسیله ی کاری اش است، آن را هم به جهاد سازندگی می بخشد که پاک پاک و بدون کوچک ترین تعلق خاطری، قید این دنیا را بزند!
۳
اینجانب وصیت می کنم
او در وصیت نامه اش این ها را نوشته بود: اینجانب نبی الله کریمی وصیت می کنم. طلبکاریهایم را بخشیدم. از مال دنیا یک تیشه و ماله دارم آن را هم به جهاد سازندگی بدهید.
من یکی از افراد حزب الله و در جبهه جنگ حق علیه باطل در مهاباد مشغول نبرد با کفار می باشم. اگر چنانچه شهادت نصیبم شد وصیت می کنم که من جز راه الله و راه امام امت، خمینی کبیر، راه دیگری نداشته و با کمال عقل خود به این نبرد پا نهاده ام تا از اسلام و مسلمین دفاع نمایم و اگر چنانچه پیروزی از هر طریق نصیبم شد هر کسی از اعضای خانواده ام که این وصیت به دست او می رسد بداند که من کاملاً مسلمان بوده و در راه امام و خداوند بوده ام و همگی شما را به خداوند متعال می سپارم.
نبی الله کریمی(باب الله)
وصیت را که خواندم بلافاصله به دنبال تلفن و آدرس والدینش گشتم و شماره را که گرفتم گفت: تلفن تا اطلاع ثانوی مسدود می باشد و پرس و جو کردم تا برادرش را پیدا کردم. ماجرای وصیت نامه برادر را برایش تعریف کردم. اما او هم که برای نخستین بار وصیت نامه برادر را می دید و می خواند خبر از عروج پدر و مادر داد و اینکه از موضوع وصیت برادر و اینکه تیشه و ماله تحویل جهاد شده یا نه هیچ اطلاعی ندارد. با مسوولین ایثارگران جهاد تماس گرفتم ولی در آنجا هم هیچ اطلاعی از موضوع نداشتند.
فردای آن روز برادر باب الله با یه تیشه و ماله اومد دفتر کارم و گفت: من از سفارش برادرم و اینکه والدینم آن را اجرا کرده یا نه خبر ندارم اما از برادرم یک تیشه و ماله به یادگار در خانه داشتم که آوردم تا در موزه شهدا و در معرض دید عموم قرار گیرد.
او می گفت: آن روز ساعت ۱۰ صبح بود که برای خداحافظی به خانه آمد. من بودم و مادر، هر دو یک احساس داشتیم و اینکه انگار می رود که دیگر نیاید. مثل همیشه نبود. خنده از لب هایش دور نمی شد وقتی از در خانه رفت بیرون سعی می کرد برنگردد که دلش با دیدن مادر بلرزد، اما سر پیچ کوچه ی بعدی نیم نگاهی کرد و آتش بود که در وجود مادر احساس می کردم.
۴
باب الله یا نبی الله؟
برایم سوال بود که چرا در شناسنامه، اسم شهید، باب الله و تاریخ تولدش هم سال ۱۳۴۳ است در حالی که خودش در فرم بسیج، اسمش را نبی و سال تولدش را ۱۳۳۷ نوشته است. برادرش می گوید: او برای اینکه در زمان رژیم پهلوی به خدمت سربازی نرود با کمک پدر به اداره ثبت و اسناد رفتند و با اظهار به اینکه شناسنامه اش گم شده است شناسنامه جدیدی گرفتند که در این شناسنامه هم نامش را عوض کرد و هم سال تولدش را تغییر داد. و بعداز پیروزی انقلاب اسلامی هم قبل از اینکه نوبت سربازی اش فرارسد از طریق بسیج به جبهه اعزام شد.
۵
نبی الله سواد نداشت!
برادرش می گفت نبی الله سواد نداشت و برایم این پرسش مطرح شد که پس چگونه وصیت نامه اش را نوشته است؟به سراغ دوست همرزمش رفتم که در آخرین روزهای حیات شهید در کنارش عکس به یادگاری گرفته بود. او گفت: ما با نبی الله ۳ ماهی در مهاباد مستقر بودیم که به دلیل اوضاع نابسامانی که آنجا داشت ما در مقری در میدان گوزنها مستقر و ماندگار شدیم. در مکانی که ماموریتمان بود، اوقات فراغت زیادی داشتیم. یک شب باب الله گفت چون امام تکلیف کرده اند که درس بخوانیم من می خواهم همراه با جنگ و حضورم در جبهه از فرصت ها استفاده کرده و درس هم بخوانم.
این را که گفت من هم استقبال کرده و شروع کردم به آموزش او. دفتری تهیه کرده بود و من هم هر شب سرمشقی داده و درسش را پیگیری می کردم. دو سه روزی به شهادتش مانده بود که گفت می خواهم وصیت نامه ای بنویسم. لذا دفترچه وصیت نامه ای که تهیه کرده بود به من داد و گفت هرچه که می گویم بنویس. دفترچه را گرفتم و در حالی که اصلا باورم نمی شد که او اینگونه مقید به انجام فرایضش باشد، سووال های دفترچه را می خواندم و پاسخ های او را می نوشم. به صفحه ی ۱۱ وصیت نامه که رسیدیم. نوشته بود: و مطالبات من به این شرح است:. به اینجا که رسیدیم دفترچه را از من گرفت و گفت این قسمت را خودم می خواهم بنویسم. دفترچه را به او دادم. هنوز املای بعضی از کلمات را بدرستی نمی دانست. لذا از من می پرسید و من برایش روی کاغذ دیگری نوشته و او از روی نوشته ی من می نوشت.
وقتی باب الله این چند کلمه ("طلبکاریهایم را بخشیدم. از مال دنیا یک تیشه و ماله دارم، آن را هم به جهاد سازندگی بدهید"!) را در دفترچه اش نوشت، من خنده ام گرفته بود. گفتم: آخه یک ماله چه ارزشی دارد که میخواهی در وصیت نامه ات آن را به جهاد بدهی؟ و او در کمال صداقت و سادگی گفت: اتفاقا ماله اش خیلی خوب است. از این ماله های معمولی نیست!
راستش وقتی این را گفت من از خودم و سوالی که کرده بودم خجالت کشیده و شرمنده شدم.
نفس راحتی کشید و انگار همه ی دنیا از آن او بود و حالا با وصیتی که کرده همه ی آنها را بخشیده بود! در ادامه صفحات ۱۲ و ۱۳ را هم گفت و من نوشتم و در آخر زیر همه ی نوشته ها را امضا کرد.
امضاهایش که تمام شد احساس کردم به قدری سبک شده است که دارد در آسمانها سیر می کند. در این حال هم به حالش قبطه می خوردم و هم در دنیای خودم از صداقت و مظلومیت این عزیز متحیر مانده بودم.
باب الله روزهای نزدیک به شهادتش دست و پا شکسته قرآن را هم می خواند و خیلی دوست داشت که هر چه زودتر خواندن و نوشتن را کامل یاد بگیرد تا بتواند قرآن بیشتری بخواند.
۶
شهادت در ۳۳ روز
باب‌الله کریمی، پنجم فروردین ماه سال ۱۳۴۲ در روستای قمیک‌بزرگ از توابع شهرستان تاکستان استان قزوین به دنیا آمد. پدرش قدرت‌الله، کارمند میراث فرهنگی بود و مادرش مشک‌عنبر خانم نام داشت. او که مجرد بود برای نخستین بار پنجم مهرماه سال ۱۳۶۰ از سوی بسیج در جبهه حضور یافته و پس از ۳۳ روز حضور در کردستان، هشتم آبان ماه همان سال در مهاباد و به هنگام درگیری با گروهک ‌های ضدانقلاب بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.
یکی از رزمندان همراه شهید در خصوص دقایقی قبل از شهادت باب الله می گوید: هشتم آبانماه سال ۱۳۶۰ بود و ۳ شنبه، ما مقری داشتیم در میدان گوزنهای شهر مهاباد که برقراری امنیت این شهر و جلوگیری از سقوط آن توسط مخالفان نظام جمهوری اسلامی، به عهده ی ما بود. بچه‌های ما به صورت ۴ نفره و نوبتی در سطح شهر گشت‌زنی می‌کردند و از غروب به بعد هم شهر حالت حکومت نظامی داشت و رفت و آمدی در آن صورت نمی‌گرفت.
آن روز من و باب‌الله کریمی به اتفاق دو تن دیگر از رزمندگان، از گشت برگشتیم تا با توجه به اینکه هنگام ظهر بود، مشغول خوردن غذا شویم، در همین فاصله هم گروه گشت بعدی آماده و از ساختمان مقر خارج شدند.
هنوز مشغول خوردن نهار نشده بودیم که صدای تیراندازی آمد، ظاهراً در فاصله استقرار ما و خروج گروه گشت جدید از مقر، نیروهای مسلح حزب دموکرات و کومله از فرصت استفاده کرده و به خیابان آمده بودند تا در مقابل نیروهای ما ایستاده و محل استقرار ما را به تصرف خودشان درآورند.
نیروهای گشت جدید به اول خیابان بعدی که می‌رسند، مخالفان نظام در مقابل آن‌ها ایستاده و شروع به تیراندازی می‌کنند.
ما هم که صدای تیراندازی را شنیدیم، بلافاصله اسلحه‌ها را برداشته و به سمت درگیری حرکت کردیم.
قبل از رسیدن به محل درگیری، باب‌الله در کنار یک کامیون که در حاشیه ی خیابان پارک شده بود سنگر گرفت تا از پشت سر، مراقب ما باشد که ما به جلو رفته و ضمن دور کردن ضد انقلاب، بچه‌هایی که شهید و یا مجروح شده بودند را به مقر برگردانیم.
باب‌الله که مستقر شد ما حرکت کردیم، سر یک ۳ راهی که پیکر تعدادی از بچه‌های شهید و مجروح ما رها شده بودند رسیدیم، در مقابل ضد انقلاب ایستادگی کرده و آنها را به عقب راندیم.
نزدیک غروب در حال انتقال پیکر شهدا و مجروحین بودیم که دیدم سر و صدایی از کنار کامیون و در مسیری که محل استقرار باب‌الله بود، نمی‌آید. کمی که دقت کردم. دیدم خون سرخش بر روی زمین است و سایر رزمندگان او را به مقر انتقال داده اند.


Copyright © ۲۰۰۹ Shakibzade.com All rights reserved
E-mail : info@shakibzade.com - Power by:Ghasedak ICT | پنل اس ام اس